"دکتر مهرداد منصوری"

یکی از سوالات شایعی که بیماران بعد از شکسته شدن لگن یا یکی از استخوان های اندام تحتانی ( ران، ساق، رانو، ساق، مچ پا و کف پا) و یا بعد از هر عمل جراحی اندام تحتانی دارند اینست که حالا که شکستگی من درمان شده است چه موقع میتوانم بدون عصا یا با عصا راه بروم. آیا اجازه دارم بدون عصای زیر بغل پای خود را بر زمین بگذارم و اگر میتوانم چگونه؟

 آیا بعد از کم شدن درد ناشی از شکستگی یا جراحی میتوانم بدون عصا راه بروم

از بین رفتن درد نشانه جوش خوردن شکستگی نیست. معمولا بعد از فروکش کردن التهابات اولیه ای که بدنبال شکستگی اتفاق میفتد اگر قطعات شکستگی حرکت نداشته باشند درد هم از بین میرود. جوش خوردن شکستگی روندی است که بسته به نوع استخوان و سن بیمار و نوع درمان نیاز به چند هفته تا چند ماه زمان دارد.

اگر قطعات شکستگی به وسیله پلاک یا میله داخل استخوانی یا دیگر وسایل ارتوپدی به یکدیگر متصل شده اند، این قطعات دیگر نسبت به یکدیگر حرکت نمیکنند و درد بعد از مدت کوتاهی از بین میرود. این کاهش درد نشانه جوش خوردن نیست و به هیچ وجه نمیتواند معیار درستی برای از سر گیری راه رفتن بدون عصا باشد

آیا برای راه رفتن باید از یک عصا یا دو عصا استفاده کنم

آیا برای راه رفت با عصا پای آسیب دیده را اصلا نباید زمین بگذارم یا میتوانم کمی زمین بگذارم

شما میتوانید به سه صورت متفاوت با دو عصای زیر بغل سر پا بایستید و یا راه بروید. تصمیم گیری اینکه چه روشی برای شما مناسب است به عهده پزشک معالج است. او بر اساس نوع شکستگی، سن شما، نوع درمان انجام شده و عوامل دیگر بهترین راه را به شما پیشنهاد میکند.

روش اول

روش دوم

تمام وزن خود را روی پای سالم بیندازید و طوری بایستید که کف پای آسیب دیده فقط بر روی زمین باشد به طوری که پا فقط وزن خود را تحمل کند نه وزن کل بدن را ( به یاد داشته باشد که هنگام راه رفتن بدون عصا و با دو پا، وقتی در یک سیکل راه رفتن یک پا از روی زمین بلند میشود تمام وزن بدن بر روی پای دیگر میفتد به زبان دیگر اگر شما 70 کیلو هستید. در حین راه رفتن حداقل 70 کیلو نیرو به هر کدام از پا ها وارد میشود). وقتی روی صندلی مینشینید و کف هر دو پای خود را بر روی زمین میگذارید کف هر پا فقط وزن ساق را تحمل میکند و وزن تنه و ران را صندلی تحمل میکند.

شما میتوانید طوری سر پا بایستید که با اینکه کف هر دو پا را بر روی زمین گذاشته اید ولی وزن بدن خود را بر روی پای سالم بیندازید. در این وضعیت کف پای آسیب دیده فقط وزن ران و ساق را تحمل میکند. در حین راه رفتن هم میتوانید این اصول را رعایت کنید. به این روش راه رفتن Toe touch walking میگویند.
روش سوم
روی هر دو پا بایستید و نیروی وزن تنه را بر روی هر دو پا بیندازید و با هر دو پا راه بروید.

در روش های اول و سوم بیشترین فشار را بر روی مفصل لگن و استخوان ران وارد میکنند. ممکن است از اینکه در این موارد روش اول مانند روش سوم به ناحیه لگن و ران فشار میاورد تعجب کنید ولی در واقع این اتفاق میفتد. پس در شکستگی های ناحیه لگن و ران بهتر است در حین راه رفتن از روش دوم استفاده شود. البته استفاده از این روش کمی مشکل بوده و نیازمند آموزش کافی از طرف فیزیوتراپ است. اگر از این روش به درستی استفاده نشود به آسانی به روش سوم تبدیل شده و موجب آسیب به محل شکستگی میشود. انجام روش دوم برای افراد مسن مشکل تر است و باید با احتیاط انجام شود.
در شکستگی های زانو، ساق، مچ پا یا کف پا تقریبا تفاوتی ندارد که از روش اول یا دوم استفاده شود.

آیا میتوانم فقط نوک انگشت پای آسیب دیده را بر روی زمین بگذارم

تفاوتی ندارد که نوک انگشت را زمین میگذارید یا تمام کف پا را. ممکن است فقط نوک انگشت پا را بر روی زمین بگذارید و تمام فشار وزن خود را روی آن اندام قرار دهید ( نوع سوم ایستادن) و یا ممکن است تمام کف پا را بر روی زمین قرار دهید و فشار بسیار کمتری را به اندام تحتانی وارد کنید ( روش دوم).
پس مهم انجام دادن درست راه رفتن است نه طرز قرار دادن نوک انگشت بر روی زمین.

مقالات مرتبط